1. الف. لام. ميم.
2. نازل شدن اين كتاب، كه در آن هيچ شكى نيست، از جانب پروردگار جهانيان است.
3. آيا مىگويند دروغى است كه خود به هم بافته؟ نه، سخنى است بر حق از جانب پروردگارت، تا مردمى را كه پيش از تو بيمدهندهاى نداشتهاند بيم دهى. شايد به راه هدايت افتند.
4. خداست كه آسمانها و زمين را و آنچه ميان آنهاست در شش روز بيافريد و آنگاه به عرش پرداخت. شما را جز او كارساز و شفيعى نيست. آيا پند نمىگيريد؟
5. كار را از آسمان تا زمين سامان مىدهد. سپس در روزى كه مقدار آن هزار سال است -چنان كه مىشماريد- به سوى او بالا مىرود.
6. اوست كه داناى نهان و آشكار است. پيروزمند و مهربان است.
7. آن كه هر چه را آفريد به نيكوترين وجه آفريد و خلقت انسان را از گل آغاز كرد.
8. سپس نسل او را از عصاره آبى بىمقدار پديد آورد.
9. آنگاه بالاى او راست كرد و از روح خود در آن بدميد. و برايتان گوش و چشمها و دلها آفريد. چه اندك شكر مىگوييد.
10. و گفتند: آيا وقتى كه در زمين ناپديد شويم، آفرينش تازهاى خواهيم يافت؟ آرى، ايشان به ديدار با پروردگارشان ايمان ندارند.
11. بگو: فرشته مرگ كه موكل بر شماست، شما را مىميراند. سپس به سوى پروردگارتان باز گردانيده مىشويد.
12. تو را عبرت است آنگاه كه مجرمان را در نزد پروردگارشان سرافكنده بينى. گويند: اى پروردگار ما، ديديم و شنيديم. اكنون ما را بازگردان تا كارى شايسته كنيم، كه اينك به يقين رسيدهايم.
13. اگر مىخواستيم، هدايت هر كس را به او ارزانى مىداشتيم. ولى وعده من كه جهنم را از همه جنيان و آدميان پر مىكنم، حق است.
14. به كيفر آنكه ديدار چنين روزى را فراموش كرده بوديد، اكنون بچشيد. ما نيز شما را از ياد بردهايم. به سزاى كارهايى كه مىكردهايد عذاب جاويد را بچشيد.
15. تنها كسانى به آيات ما ايمان آوردهاند كه چون آيات ما را بشنوند به سجده بيفتند و پروردگارشان را به پاكى بستايند و سركشى نكنند.
16. از بستر خواب پهلو تهى مىكنند، پروردگارشان را با بيم و اميد مىخوانند و از آنچه به آنها دادهايم انفاق مىكنند.
17. و هيچ كس از آن مايه شادمانى خبر ندارد كه به پاداش كارهايى كه مىكرده برايش اندوخته شده است.
18. آيا آن كس كه ايمان آورده همانند كسى است كه عصيان مىورزد؟ نه، برابر نيستند.
19. اما آنان كه ايمان آوردهاند و كارهاى شايسته كردهاند، به پاداش اعمالى كه مىكردهاند منزلگاهى در باغهاى بهشت خواهند يافت.
20. و اما عصيانپيشگان، منزلگاهشان آتش است. هرگاه كه بخواهند از آن بيرون آيند، بار ديگر آنها را به درون آتش باز گردانند و بگويندشان: بچشيد عذاب آتشى را كه دروغش مىپنداشتيد.
21. و عذاب دنيا را پيش از آن عذاب بزرگتر به ايشان بچشانيم، باشد كه باز گردند.
22. كيست ستمكارتر از آن كسى كه او را به آيات پروردگارش پند دهند ولى اعراض كند؟ ما از مجرمان انتقام مىگيريم.
23. هرآينه به موسى كتاب داديم. از ديدار او در ترديد مباش. و آن را راهنماى بنىاسرائيل قرار داديم.
24. از ميان آن قوم پيشوايانى پديد آورديم كه چون صبورى پيشه كردند و به آيات ما يقين داشتند، به فرمان ما به هدايت مردم پرداختند.
25. هرآينه پروردگار تو در روز قيامت در آنچه اختلاف مىكردند ميانشان داورى خواهد كرد.
26. آيا آن همه مردمى را كه پيش از ايشان هلاك كرديم و اكنون اينان در خانههايشان راه مىروند سبب هدايتشان نشد؟ در اين عبرتهاست، چرا نمىشنوند؟
27. آيا نمىبينند كه آب را به زمين خشك و بىگياه روانه مىسازيم تا كشتزارها برويانيم و چارپايان و خودشان از آن بخورند؟ چرا نمىبينند؟
28. مىگويند: اگر راست مىگوييد، پيروزى چه وقت خواهد بود؟
29. بگو: در روز پيروزى، ايمان آوردن كافران سودشان ندهد، و مهلتشان ندهند.
30. پس، از ايشان اعراض كن و منتظر باش، كه آنها نيز در انتظارند.
